Al heel vaak hebben we tegen onze gasten gezegd dat je over het leven in een hotel boeken vol zou kunnen schrijven. Nou ontbreekt ons daarvoor de tijd, maar sommige momenten, gedachten, gasten en/of anekdotes zijn zeker de moeite waard om te delen. Bij deze…

Er zijn twee weekenden per jaar die er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit springen qua gezelligheid. Dat zijn de weekenden dat wij vakantie hebben natuurlijk… Nee grapje.

Weekend 1, met stip, is het weekend dat country duo Ted & Helen bij ons optreedt. Dat betekent altijd een heel weekend vol gezelligheid, hier en daar een drankje, en op maandag steevast buikpijn en kramp in de kaken van het lachen. Met dank aan papa Pleun! Gasten die hen in ons hotel al eens hebben gezien, of de vele klassieke country liefhebbers in Nederland en België die al naar hun optredens gingen, weten precies wat ik bedoel. Ik ken echt geen enkele andere familie met zóveel humor. En dat komt dan nog bovenop hun optreden, waarbij de perfect bij elkaar passende stemmen van onze vrienden Theo en Heleen mij nog steeds kippenvel bezorgen.

Het tweede weekend waar wij altijd enorm naar uitkijken is het TT-weekend. Het is nu nog iets meer dan 1 week, maar we zijn al aan het aftellen. Het is hét feest van de echte motorliefhebber, en hoewel ik in tegenstelling tot mijn man niets heb met motoren, geniet ik volop van de aparte groep gasten die dit weekend bij ons hotel brengt. Normaal gesproken zit ons hotel vol met een vaste groep hotelgasten, van wie sommigen al meer dan twintig jaar met de TT naar Hotel Nieveen komen.

Tot ons grote verdriet moeten we dit jaar onze Engelse vrienden missen, die o.a. vanwege het slechte economische klimaat daar niet in staat zijn langs te komen. Ik weet nog wel dat ik het eerste jaar dat wij in Hotel Nieveen zaten, hun komst met angst en beven tegemoet zag. Iedereen bleef maar roepen  ‘De Engelsen komen’, alsof ons een grootscheepse invasie te wachten stond. Ik zag het al helemaal voor me, allemaal drinkende en lallende mannen aan onze bar, een gesloopt hotel enz.

Hoe anders pakte dat eerste TT-weekend uit! De Engelsen kwamen inderdaad, maar het was alleen maar een en al gezelligheid en heel veel lol. Geen wanklank, geen overlast, geen rotzooi. Ik moet wel toegeven dat ik versteld stond van de hoeveelheid bier/drank die sommigen tot zich kunnen nemen. Maar het is zo leuk dat elke zin wordt afgesloten met ‘Yes love’, ‘thank you dear’ of ‘please’. In onze ervaring zijn Engelse gasten de meest beleefde gasten die je je maar kan wensen. Zo zie je maar weer dat je je niet moet laten verleiden tot vooroordelen. Hopelijk kunnen ze er volgend jaar weer bij zijn.

Gelukkig is ons vaste groepje Nederlanders er wel gewoon bij. Dat houdt in dat het rosé bier straks weer koud staat voor de dames, ik mijn best aan het doen ben de laatste films te bekijken om straks lekker met Edith aan de bar te kunnen keuvelen, en dat inmiddels de barbecue geregeld is!

Nog meer dan normaal al het geval is bij ons, gaan alle gasten op dit weekend met elkaar om, er zijn eigenlijk geen aparte groepjes. Iedereen is er voor 1 ding, en dat is voor de race. Op zo’n moment voelt ons hotel niet als hotel, maar gewoon als huis. Nog maar een weekje wachten; en dan komt iedereen weer thuis!

N.B. Wilt u die gezellige sfeer ook eens meemaken? Op dit moment zijn er nog enkele kamers vrij. Wacht niet te lang!

Inmiddels zit het TT-weekend er helaas al weer op. Lieve, lieve mensen bedankt voor de gezelligheid en tot volgend jaar! Mét barbecue!

Toen we vier jaar geleden vanuit het Brabantse Veghel naar Drenthe verhuisden, bespeurden we bij menig familielid/vriend/kennis enige bezorgdheid. Dat had enerzijds te maken met de toenmalige (slechte) staat van het hotel, maar anderzijds ook met de vraag hoe het ons Brabanders in het ‘stugge noorden’ zou vergaan.

Ho, wacht even, voordat de noorderlingen nu op hun achterste benen gaan staan; van die zogenaamde stugheid hebben wij dus nooit iets gemerkt. Wij zijn in Gasselternijveen werkelijk met open armen ontvangen. En natuurlijk speelt dan mee dat je in een wat kleinere gemeenschap gaat wonen, maar toch. De manier waarop onze kinderen na de verhuizing op school zijn opgevangen; niets dan lof. Alle mensen, met name onze stamgasten en leden van de diverse verenigingen die ons in woord maar ook daad geholpen hebben vanaf de eerste dag; dat maak je tegenwoordig niet overal meer mee. Vanaf dag 1 voelen wij ons thuis in Drenthe. En hoewel je bij ons die hardnekkige ‘zachte g’ altijd wel zal blijven horen, praat ons jongste kind inmiddels al met een sterk Drents/Gronings accent.

Als er één ding is wat ons de afgelopen jaren duidelijk is geworden, is dat er meer overeenkomsten dan verschillen zijn tussen Drentenaren en Brabanders. Beiden hebben een mentaliteit van ‘doe maar gewoon’. Beiden maken zich niet zo heel snel druk, met name niet om oppervlakkige dingen. En voor beiden geldt: goed is goed. Beiden zijn vriendelijk, gastvrij en behulpzaam.

Als ik dan toch één verschil mag noemen, dan is dat het tempo waarin een feestje op gang komt. Een Brabander - in tegenstelling tot een Drentenaar die liever even de kat uit de boom kijkt – kan niet wachten tot het feestje begint. Niks beginnen met een kopje koffie, doe maar een pilsje!

Afgelopen weekend was traditiegetrouw de aftrap van het toeristisch seizoen met de voorjaarsvakantie. Wij hebben dan het genoegen de Brabanders te ontvangen die om wat voor reden dan ook de carnaval in het zuiden ontvluchten. En u raadt het al, dan wordt het hier dus gewoon een feestje. Voor ons kan het seizoen niet beter beginnen, want op zo’n moment hebben wij het beste van twee werelden. De rust, kalmte en vriendelijkheid van het mooie Drenthe, gecombineerd met de gezelligheid en spontaniteit van de Brabanders.

Ja, het leven is ook goed in het Drentse land.

Bedankt lieve mensen voor een gezellig weekend, en…

…Houdoe!

Februari 2011

Het is voorjaarsvakantie, en onze kinderen zijn gezellig een paar dagen uit logeren bij de opa’s en oma’s. Een win-win situatie voor iedereen; de kinderen worden zoals dat hoort verwend door de grootouders met heel veel aandacht en leuke spelletjes en uitstapjes, terwijl wij de tijd hebben om ongestoord door te kunnen werken. Het geeft mij de gelegenheid mijn grote droom te verwezenlijken: een showroomhuis. Ik weet wel dat er in een huis moet worden ‘geleefd’, en dat kinderen zich moeten kunnen ontplooien enz. enz., maar toch is het héél erg fijn als je een paar dagen niet struikelt over speelgoed, schoenen en vieze sokken. En mijn wasmand is een keertje leeg, echt waar!

Deze week wordt er gewassen, gepoetst, opgeruimd en gereorganiseerd. En, daar schaam ik me niet voor, ook de kleding wordt op kleur in de kast gelegd. Mijn beloning van deze opruimwoede is meestal dat ik 1 dag voordat de kinderen weer thuis komen, zeer voldaan maar ook heel erg moe (want alles moet natuurlijk in een keer) op de bank ga zitten, en wel één hele avond kan genieten van mijn opgeruimde huis. De hotelkamers zijn weer lekker fris en klaar voor het nieuwe seizoen, en voordat alle drukte weer losbarst kan ik ook alle spullen in ons privé-gedeelte vinden.

…Maar, het is wel erg stil. Geen wilde plannen van Aïsha, geen geluid van Jesper die naar ‘Phineas en Ferb’ kijkt, geen lege glazen op tafel, geen gevraag om snoepjes en geen rondslingerende lego-blokjes. En, dat is nog het belangrijkste, geen knuffels bij het opstaan, geen kus bij het naar bed gaan, geen gelach en geen gekwebbel in huis.

Zuchtend kijk ik naar mijn mooie, opgeruimde kamer. Nog één nachtje, dan zijn ze weer thuis!

januari 2011

In tegenstelling tot Jörgen heb ik niets met computers, of liever gezegd niet veel. Handig voor tekstverwerken, een simpel spelletje als ‘patience’ zo nu en dan, en mijn foto’s bewerken maar dan houdt het ook echt op. Ik koop niets online, lees het liefste een ouderwets ‘gewoon’ boek en ik word steevast chagrijnig van ‘googlen’ omdat het uiteraard alléén bij mij uren duurt om te vinden wat ik zoek. Een echt fossiel dus in dit digitale tijdperk.  Jörgen is degene die nieuwe ontwikkelingen bij ons invoert en zo overweegt hij ook om naast onze en diverse andere websites bijvoorbeeld ‘Hyves’ of ‘Twitter’ te gaan gebruiken voor promotionele doeleinden. Hij ziet internet als een prima medium om onze bekendheid uit te breiden en eventueel onze doelgroep te vergroten. En hoewel wij het over het algemeen goed eens zijn over onze bedrijfsvoering heb ik hier bijzonder veel moeite mee.

Internet is op dit moment al zo gigantisch dat je vaak door de bomen het bos niet meer ziet, en het is voor alle kleine ondernemingen moeilijk om tussen de grote jongens terecht te komen. Een plekje op de eerste pagina’s van ‘Google’ is zonder enorm budget al nauwelijks meer mogelijk. Bij ‘Hyves’ krijg ik onmiddellijk enge beelden van vieze oude mannen in mijn hoofd die zich voorstellen als ‘Sanne van dertien’. Daarbij kunnen wij helaas uit eigen ervaring concluderen dat gebeurtenissen op ‘Hyves’ binnen een tijdsbestek van enkele uren een eigen leven kunnen gaan leiden. En zet een foute voorstelling van zaken dan nog maar eens recht. Over ‘Twitter’ zou ik dagen kunnen discussiëren. Maar laten we het er kortweg maar op houden dat dit fossiel van mening is dat het echt een verschijnsel is van deze soms uiterst egoïstische tijd, dat mensen zichzelf zo belangrijk vinden dat zij zichzelf willekeurig en op elk moment van de dag wensen te delen met anderen.

Wij zijn ‘maar’ een gewoon familiehotel. En wat ons hotel bijzonder maakt is niet samen te vatten op het manipuleerbare internet. Misschien komt daar mijn tegenstribbelende houding vandaan. In mijn ogen kan je delen met anderen, en communiceren, het beste als je elkaar in de ogen kijkt, bij een lekkere bak koffie. Wij hebben het geluk een vak te beoefenen waarbij mensen lief en leed met je delen, maar niet in een maximale hoeveelheid tekens. We zouden boeken vol kunnen schrijven over de leuke, lieve, grappige en ontroerende verhalen die wij in ons hotel horen. Een ‘berichtje’ zou het verhaal tekort doen van de mevrouw die wij gelukkig na een jaar terug mochten zien na de diagnose van een ernstige ziekte. Of van de twee iets minder jeugdige gasten die beide na het verliezen van hun eerste echtgenoot en echtgenote voor de tweede keer in hun leven een grote liefde mogen meemaken samen. Een filmpje van een paar minuten op ‘You Tube’ kan niet concurreren met een avondje tranen met tuiten lachen aan onze stamtafel, onder het genot van een lekker drankje. Onze komische filmpjes over gele regenjassen, Peter R. de Vries, muis Bertus en Jesper’s imitaties van Jochem Meyer zitten in ons hoofd, staan niet op een c-schijf.

Zoals het ging met de Playstation en de Nintendo zal ik het gevecht tegen de ‘vooruitgang’ waarschijnlijk gaan verliezen. We zullen met de tijd mee moeten om ons te kunnen blijven meten in een bedrijfstak die nu al een paar jaar zwaar onder druk ligt, zeker als het gaat om de kleinere zaken.

Dus mocht U graag eens bij ons willen logeren; de kans is erg groot dat Uw e-mail beantwoord wordt door Jörgen, maar ik kijk ernaar uit U met een kopje koffie ‘live’ te ontvangen. Want een echte glimlach blijft leuker dan een       .

NB. Inmiddels zijn we inderdaad te volgen op ‘Twitter’. Maar voor meer informatie over ons mag U natuurlijk ook gewoon met ons bellen, of gezellig langskomen.

16 augustus 2010

’s Avonds na het werk kijk ik graag wat televisie ter ontspanning.  Zojuist was er bij Hart van Nederland een item over ‘Het mooiste toilet van Nederland’. Omdat ik wat later voorbij zapte heb ik niet gezien welk restaurant de prijs had gewonnen, maar het was zonder meer verdiend want het was werkelijk een schitterend toilet. Op zo’n moment heb ik steevast de neiging mijn hoofd te verliezen en op te gaan in ideeën voor ons hotel. Want wat zou het niet geweldig zijn als we onze toiletten ook zouden bekleden met marmer, eindelijk die mooie kroonluchters zouden ophangen in de hal, een prachtige eikenhouten mozaïekvloer in de zaal zouden laten leggen, luxe badkamers met whirlpool zouden aanbrengen enz.enz.

Jörgen is dan altijd degene die me weer met beide benen op de grond zet. ‘Weet je wat dat allemaal wel niet kost? Je moet van ons hotel geen 5-sterren hotel willen maken. Wij moeten onze gasten bieden waar wij goed in zijn; gezelligheid, het thuis-gevoel, netheid, lekker en goed eten... ’

Berustend leg ik dan weer de VT-Wonen weg, want natuurlijk heeft hij gelijk (op dit punt dan tenminste). Bij ons gaat het verbeteren en mooier maken op de ouderwetse manier; door veel zelf te klussen en veel geduld te hebben. Zo krijgen we misschien niet meteen een 5-sterren hotel, maar we houden ons hotel wel betaalbaar voor de leukste en gezelligste gasten.

En met een hele grote glimlach denk ik aan de allermooiste prijs die je als hotel kan krijgen; een met heel veel liefde zelfgemaakte houten award van vaste hotelgast (en inmiddels dierbare vriend) Peter: een 5-sterren ‘beste service’ award.  Daar kan geen marmeren toilet tegen op…